Jakie jest Twoje pierwsze wspomnienie z dzieciństwa? Zamknij oczy i przypomnij sobie, pamiętasz zapach, smak, słowa czy śmiech? Czujesz nostalgię? 

Moje pierwsze wspomnienie kończy dzisiaj 29 lat. Pamiętam tylko moment, fragment, może to 20 minut z całego dnia, ale to moje pierwsze prawdziwe wspomnienie. 

Biegałam po podwórku, moczyliśmy się w wielkiej żeliwnej wannie bo upał był ogromny, a mieszkaliśmy w ładnej okolicy i wszystkie dzieci do nas schodziły na „basen” 

Udałam się do domu aby skorzystać z mojego różowego nocniczka i słyszałam jak mama wzdycha, jak jej ciężko. I nie pamiętam, tego nie mogę sobie przypomnieć, ale zaczęłam jej marudzić. O co i po co, nie wie nikt. 

I w końcu powiedziała coś do mnie a ja rezolutnie i dziecięcą butą jej odpyskowałam. Już jako trzylatka miałam zacięcie, które nie minęło… 

Pamiętam dokładnie jak postawiła mnie resztkami sił na nogi i dostałam klapsa na goły tyłek, za to pyskowanie. Pamietam jej zmęczoną twarz i czerwoną sukienkę w kratkę. Doskonale pamiętam jak od razu mnie przytuliła, a z podwórka mój ojciec krzyczał do sąsiada 

„Grzesiek odpalaj samochód, Alka rodzi” 

29 lat temu narodziło się moje pierwsze wspomnienie, w dniu urodzin mojego brata. 

Brata, którego zamknęłam w wersalce gdy miał 2 miesiące, którego wyrzuciłam z wózka bujając za mocno. Brata, z którym biłam się w dzieciństwie i wymieniałam Donaldami. Braciszka, który w końcu stał się moim przyjacielem najlepszym na świecie. 

Przegadaliśmy setki godzin o wszystkim, wspieraliśmy się i kłóciliśmy. Zawsze byłam jego Agniechą a on moim Piotrusiem bądź Pietruszką, który jadł bigos bez kapusty. 

Do dziś pamietam ten dzień i pewnie nigdy go nie zapomnę. I dziś po raz trzeci obchodzę jego urodziny tylko go wspominając i jeszcze bardziej tęskniąc. 

Oswoiłam się z jego odejściem, nauczyłam się żyć bez jego obecności, odwiedzać jego grób i mówić do niego i opowiadać o wszystkim, ale tęsknota nie mija. Pewnie nie minie nigdy, tak jak moje pierwsze wspomnienie. 

Tęsknię najmocniej na świecie. I kocham. Cały czas. 

                             Agnieszka

Agnieszka

Autor

Agnieszka

Pasjonuje mnie życie.